kumbaram
bir bebeğin gözlerinde saklıdır masumiyeti, gülün goncasıdır güzel olan.. biriktirilmiş anılarda saklıdır yaşamın gerçekliği…
sahi nerde şimdi kumbaram? kim aldı onu elimden? ayaküstü topladığım düşlerim vardı içinde nerde şimdi..?
bedenimdeki bu yorgunluk da neyin nesi? yok, yok olamaz! zaman bu kadar çabuk geçmiş olamaz..
ceplerimdeki şekerler de yok galiba aradım ama bulamadım… hani birşey vardı sırtımı yasladığım gözü kapalı tereddütsüz.. neydi o şey, adını unuttum..
ne zaman yürüdüğümü hatırlamazken ben bu koşar adımlar da kimin? bitmesini istemediğim gündüzlerim de vardı benim! allahım bitmesin geceler diyen bu ses de kimin..?
varlığımdaki yokluk; aydınlığımdaki karanlık.. bunlar mı şimdi elimde kalan..? gece iniyor yavaşça gözlerime.. hergün biraz daha soğuk yayılıyor ay geceye..
boşuna mı şimdi bu yakarış? sesimi duyan var mı…
alın, alın ve gidin korkularımı…
insan büyüdükce günler sertlesir..sanki büyümek bir ceza gibidir ne tuhaf…
Comment by buz — July 27, 2008 @ 2:00 pm
düşünmektendir çetinlik..
zayıflık değildir çaresiz kalış..
geri dönüş ise imkansız…
özlenen masumiyettir..
yitirdiğini düşünürsün çünkü..
oysa ruhunda saklıdır…
Comment by khaos — August 2, 2008 @ 12:37 pm
sıkıntı
özgürlük ekmeği avuçlamak mı
yalnızlanan gözlerinde yaş
o uçmayı öğretiyor yavrusuna
kanatları arasından boşluğa bırakarak
yenice memeden kesilmişi
emzirmek düştü usuma
anasına inat…
Comment by belirsizlikler — November 5, 2008 @ 11:05 pm