sessiz
hayatımın yirmi dördüncü perdesindeyim.. uzun soluklu bir oyun bu, sahne belli uyuyan şehrin karanlık sokakları… yeşerecek bir dalım kalmadı.. kuruyan yapraklarımı rüzgara emanet ettim.. artık yağmur yağsa da olur, yağmasa da.. gözlerimin daldığı her yerde çehrelerin yansıması kaldı.. içimde kopan fırtınayı, attığım sessiz çığlıkları kimse bilmedi, görmedi, duymadı…
olmayacak belki bu yolun dönüşü.. çayın tadı, yağmur sonrası toprak kokusu, gecenin rengi..
yüreğimde amansız bir sızı, içim alabildiğine karışık… şimdi her vuslatın hazanı içimde, gün gelir özlem olur gün gelir efsane.. Bu hayatta yine tek tabancayım..
sabır kuşandı kalbim.. aramayın umuda yolculuktayım…
sessiz..
içten ve nedensiz..
susunca kurtulamazsın girdaptan
yaşayamayacağın gibi nefessiz..
Comment by khaos — July 25, 2008 @ 4:48 pm