ardında birşeyleri bırakmaktır. kimi zaman bir şehri, kimi zaman üzerinden insanların geçtiği yolları, kimi zaman da bir daha asla toparlanamayacak kırık bir kalbi ardında bırakmaktır. ardında akılları kurcalayan soru işaretleri bırakmaktır. bir ceza şekli midir yoksa yerinde yapılan bir eylem midir bunu henüz anlayamadım. yoksa gerçeklerle yüzleşmekten korkmak mıdır bu yapılan? zaten gitmelere anlam verebilen olmuş mudur ki bu dünyada?
Yalnızlığın tam ortasına düşmüştü. Gece ne kadar da karanlıktı ve de sessiz. Hep mi böyleydi ya da o mu hiç fark etmemişti? Bilmiyordu… Hiçbir şey bilmiyordu. Belki de hatırlamıyordu. Unutmuştu; bilmesi ve hatırlaması gerekenleri. Kendine dair ne varsa unutmuştu. Kaybolmuştu. Evet, tam olarak böyle olmuştu.
sonra bir kez daha yutkunursun. her yutkunuş biraz daha soldurur, bir tel daha beyazlarsın. dışardan o umarsız çocuğa bürünürsün. düşersin yola, camdaki yansımadan izlersin hayatı.
“Gözlerin gözlerime değince
Felaketim olurdu, ağlardım”
üstat yalın kelimelerle anlatmış insanın kendisine olan ihanetini… o ihanet ki elde edişle edemeyiş arasında çırpınırken ruhu, bir yokluk uğrunadır. ne vardır yürek çarpıntısı ne yok…
