Yalnızlığın tam ortasına düşmüştü. Gece ne kadar da karanlıktı ve de sessiz. Hep mi böyleydi ya da o mu hiç fark etmemişti? Bilmiyordu… Hiçbir şey bilmiyordu. Belki de hatırlamıyordu. Unutmuştu; bilmesi ve hatırlaması gerekenleri. Kendine dair ne varsa unutmuştu. Kaybolmuştu. Evet, tam olarak böyle olmuştu.
sonra bir kez daha yutkunursun. her yutkunuş biraz daha soldurur, bir tel daha beyazlarsın. dışardan o umarsız çocuğa bürünürsün. düşersin yola, camdaki yansımadan izlersin hayatı.
“Gözlerin gözlerime değince
Felaketim olurdu, ağlardım”
üstat yalın kelimelerle anlatmış insanın kendisine olan ihanetini… o ihanet ki elde edişle edemeyiş arasında çırpınırken ruhu, bir yokluk uğrunadır. ne vardır yürek çarpıntısı ne yok…
